Westerse winkels en pittige pepers

Met brandende handen zit ik achter mijn laptop te typen. Niet omdat ik nou zo graag mijn verhaal kwijt wil (alhoewel mijn weblog schrijven altijd leuk is), maar letterlijk. Want ik heb vanochtend zo'n 100(!) chilipepers opengesneden en ontdaan van hun zaad. Het is nu namelijk voor veel planten de tijd om zaden te oogsten en te bewaren, en aangezien James en babe Mamba het werk in de tuin bijna niet aankunnen heb ik ze daar wat bij geholpen. Leuk om te doen, maar ik moet vooral niet in mijn ogen wrijven de rest van de dag...
.

Deze week was het eindelijk weer even rustig hier, na alle workshops en trainingen van de afgelopen tijd. Kathy heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om zich met achterstallig papierwerk af te zonderen in Zuid-Afrika, wat niet alleen voor haar maar ook voor ons fijn is. Ze was namelijk zo druk en gestresst de afgelopen tijd dat dat op James, babe Mamba en op mij begon over te slaan, dus voor iedereen is dit even goed. Dat is soms wel gek, dat ik hier in tegenstelling tot in Nederland nauwelijks stress ken, terwijl Kathy af en toe niet meer weet waar ze het zoeken moet met alles wat er moet gebeuren. Delegeer dan meer, zou je zeggen, maar het jammere is dat dat heel lastig kan. Waar je in het Westen altijd wel iemand kunt vinden die gekwalificeerd genoeg is om het werk voor je te doen, daar is dat hier een ander verhaal. Vooral in de landelijke omgeving hier is het vinden van goed personeel nogal een opgave. We hadden bijvoorbeeld iemand voor de tuin, Phinda, die zijn werk in het begin best goed deed. Maar het ontbrak hem aan verantwoordelijkheid en initiatief, eigenschappen die hier helaas weinig voorkomen. Dat heeft met heel veel dingen te maken, onder andere met het schoolsysteem dat ervoor zorgt dat mensen heel goed worden in exact reproduceren wat de leraar vraagt, maar dat geen zelfstandig nadenken en eigen inbreng stimuleert. Sterker nog, een eigen mening wordt hier vaak als lastig gezien.
Ook bij de opvoeding van kinderen geldt vaak het credo 'doe wat je gezegd wordt of anders krijg je een tik'. Je kunt je dus voorstellen dat mensen die wél lef en initiatief tonen vaak met een mengeling van irritatie en jaloezie bekeken worden. Aangezien Kathy een van die mensen is (zonder dat had ze Vusumnotfo nooit op het niveau kunnen krijgen waarop het nu is) heeft ze ook best wel eens last van die afgunst. Dat merkt ze dan doordat er over haar gekletst wordt en ze via-via een verzonnen verhaal hoort. Over de honden bijvoorbeeld, dat ze iemand aangevallen zouden hebben (en geen spoor van een beet of schrammen te zien), dat ze een band van een rijdende auto kapot zouden hebben gebeten (natuuuurlijk) of dat ze mensen de weg naar de watertank blokkeren. Echt, dat soort verhalen is al zo vaak rondgegaan... en steeds wanneer ze denkt dat het opgelost is duikt er weer een nieuw gerucht op. Je moet het maar kunnen hoor, je als vrouw alleen staande houden in het grote door mannen gedomineerde dorp dat Swaziland heet... Al dit soort verhalen en gebeurtenissen maken dat ik enorm veel respect heb voor Kathy en voor de manier waarop ze Vusumnotfo runt. Hopelijk komt ze na dit weekje wat uitgeruster terug!

Afgelopen vrijdagavond had ik eindelijk weer met Jennifer en victoria afgesproken. Het was door alle drukte en familiebezoeken alweer veel te lang geleden dat we elkaar gezien hadden, dus tijd om samen te eten en bij te praten. Jens moeder was hier voor een week dus die kwam uiteraard ook gezellig mee. Zondag zou ze echter alweer richting de States gaan en Jen zou haar wegbrengen naar het vliegveld in Nelspruit (ZA). Maar omdat een familielid uitzwaaien nou niet het meest leuke is om te doen, en Jen dan bovendien in haar eentje weer terug zou moeten naar Swaziland, vroegen ze mij vrijdagavond of ik het weekend meewilde naar Nelspruit. Aangezien ik toch weinig andere plannen had, kwam me dat prima uit. Dus zaterdagochtend vroeg vertrokken we hier om de huurauto die middag in te leveren. Jens moeder wilde vooral wat rusten en bijkomen van alle indrukken voordat ze aan haar lange vliegreis begon, dus Jen en ik zijn samen Nelspruit ingegaan, naar de Riverside Mall. En echt, als je me in Nederland zou vertellen dat ik een middag in een winkelcentrum zou doorbrengen, dan zou ik je uitlachen. Maar hier ligt dat op de een of andere manier toch nét iets anders. We liepen naar binnen en schoten van de ene verbazing in de andere. 'Oh, kijk, vers schepijs! Oh, ze hebben echte pizza's! Oh, een bioscoop!!' Jen en ik keken elkaar aan en we moesten ineens enorm lachen om onszelf, hoe we toch van stedelingen zo getransformeerd zijn naar plattelandsbewoners!

Er is bij mij in de buurt inderdaad ook niet veel, en zelfs in Mbabane is het winkelaanbod maar zo-zo, dus we hebben even een middagje Westers Winkelen gedaan. En ons serieus uitstekend vermaakt in de Mall! Het enige was dat we na een uurtje of twee allebei duizelig werden van al het kunstlicht en echt even naar buiten moesten. Door ons halve kampeerbestaan hier zijn we het gewoon niet meer gewend om zo lang achter elkaar binnen te zijn... Dat wordt vást even wennen straks in Nederland.

Ik heb trouwens weer wat foto's op mijn blog gezet deze week in Malelane, dankzij de extra fotoruimte die ik van mijn lieve vader heb gekregen

. Hanna, mijn Finse huisgenoot, was nog niet in Malelane en eigenlijk ook nog niet echt in Zuid-Afrika geweest, dus woensdagmiddag zijn we samen de grens over gegaan (zonder moeilijkheden gelukkig, maar wederom met de vraag van een officier of ik getrouwd was... Ach, inmiddels lach ik erom en weet ik hoe ik ermee om moet gaan, maar het blijft bizar). In Malelane kon ik eindelijk weer even internetten, want Kathy had het handige usb-stickje deze week meegenomen waarmee ik dat, traag maar gestaag, vanaf mijn laptop kan doen. Ik had alleen zoveel foto's dat ik na anderhalf uur net tweederde had geüpload, en toen ineens was mijn tijd op. Er volgt dus nog meer, wie weet zelfs via mijn stickje hier, maar dat is echt even afwachten...

En intussen is het alweer vrijdagavond... Ik heb net mijn zelfgemaakte chilisaus geproefd, en de vlammende vingers waren het waard

. Kathy is weer terug uit Zuid-Afrika, dus nu kan ik hopelijk mijn blog plaatsen. Heel erg bedankt weer voor alle leuke reacties en mailtjes, daar werd ik erg vrolijk van! Tot snel!!

Koken met Nomsa - mnanzi!

Het is half 11 's ochtends en ik heb er al bijna 6 uur opzitten. Want er zijn weer workshops voor het Food Security-project hier deze week, waar ik uiteraard ook mijn aandeel in heb. Maandag en dinsdag hebben we opnieuw alle tuinen bezocht (het planten tellen konden we dit keer gelukkig overslaan, en gisteren, vandaag en morgen zijn de deelnemers hier voor hun training. Ging het bij de vorige editie begin februari al over voeding en eten, nu wordt dat onderwerp nog uitgebreider behandeld. Dé manier om dat in de praktijk te brengen is natuurlijk door de cursisten zelf te laten koken. En aangezien ik hier inmiddels de culinaire status van chefkok heb verworven, is het coördineren daarvan deze week wederom mijn taak.

Gelukkig koken de twee dames, Grace en mage Shongwe (degene die mij mijn Swazi naam gegeven heeft, want haar dochter heet ook Nomsa) de drie hoofdmaaltijden, maar een deel van het ontbijt en allerlei extra's komen voor mijn rekening. Samen met een groep deelnemers gaan we dan aan de slag, eerst de tuin in om te zien wat we daar uit kunnen halen, en vervolgens wassen, snijden en bakken. Dat is echt zo leuk, om samen met een klein groepje Swazi's te koken en te zien hoe zij het doen. Vooral de verschillen zijn soms erg grappig. Gisteren hebben we bijvoorbeeld zonnebloempitten geroosterd met sojasaus (erg lekker trouwens!). Toen we daarmee begonnen keek een aantal dames me wat gek aan. 'Hee, dat is toch kippenvoer? Gaan we dat echt eten?' Maar zodra het klaar was en ze het proefden waren ze om. Ook de warme gebakken banaan met kaneel vond iedereen lekker, maar stuk voor stuk kwamen ze naar me toe met de vraag of het ook in de koelkast kon! Swazi's schijnen nooit warm fruit te eten, dus het kwam daarom nogal gek op ze over. En ondanks dat niet iedereen Engels spreekt en mijn kookvocabulaire in SiSwati meestal niet verder komt dan 'heet' (shisa) en 'lekker' (mnanzi) moeten we vaak heel erg lachen om elkaar, gewoon om de verschillen maar ook om wat we van elkaar leren. En als dan later iedereen zit te eten en ik mensen hoor zeggen dat ze het lekker vinden, dan voel ik me toch wel een beetje trots dat we dat zo samen hebben gedaan.

Vooral tijdens dit soort mooie momenten realiseer ik me steeds meer dat mijn tijd hier eindig is en ik op een zeker moment weer terugmoet naar de Westerse wereld. Bijvoorbeeld afgelopen dinsdagochtend, toen we de tuin van Madeli bezochten (familie: daar zijn jullie ook geweest, was de eerste tuin - degene die zo lekker rook)) en ze ons toen we klaar waren gekookte pinda's bracht, uit eigen tuin. Jawel, gekookt - en echt, die zijn zoveel lekkerder dan wanneer ze geroosterd zijn! Toen ik daar zo in de ochtendzon onder een boom mijn pinda's zat te doppen, besefte ik me weer hoe mooi het hier is en hoe ik het naar mijn zin heb. En inderdaad dat dit over een paar maanden voorbij is. Misschien geniet ik er ook juist daarom zo van, want om hier definitief te gaan wonen zou toch wel een ander verhaal zijn. Alhoewel ik hier makkelijk nog een tijd zou kunnen blijven, alleen al qua werk wat er bij Vusumnotfo te doen is.
Om die reden vroeg Kathy me in januari dan ook ineens of ik mijn verblijf hier wilde verlengen. Pfoe, dat was geen makkelijke beslissing. De weken daarna heb ik daar heel veel over nagedacht én veel over gepraat, met name met Paul. Uiteindelijk hebben we samen besloten dat ik hier één maand langer blijf en dat we in mei gaan reizen in plaats van in april. Eind mei kom ik dan met Paul terug naar Nederland, als alles lukt met het ticket dan is dat om precies te zijn op zondag 30 mei.

Maar tot die tijd geniet ik hier nog lekker van mijn werk, van de omgeving en van mijn kleine houten huisje. Wat wel even wennen was is dat ik sinds twee weken weer een huisgenoot heb. Wederom een Finse dame, Hanna, die de stage voor haar opleiding hier doet door op verschillende pre-schools mee te lopen. Vooral in het begin was ze wat verlegen, maar ze wordt steeds opener en we kunnen het prima samen vinden. Alleen is het knusse hutje dan ineens toch wel erg klein... Gelukkig zijn de door Kathy bestelde kasten begin deze week gearriveerd, en hebben Hanna en ik gisteren ons hele Wendy House omgegooid. Had ik eerst al mijn kleding en spullen op een bureau liggen, nu heb ik een heuse ladenkast met zelfs boekenplanken erboven! En die twee extra vierkante meters die we hebben maakt echt dat het voelt alsof we in een balzaal wonen. Gek hoor, hoe snel je gewend raakt aan een kleine ruimte... aan de andere kant woon ik hier toch vooral buiten, dus het grootste deel van de tijd breng ik op mijn veranda door. Absoluut geen reden tot klagen dus.

Het is zo alweer lunchtijd, en ik ga dan met een groep deelnemers de braai van vanavond voorbereiden. Vlees marineren in honing-mosterd-thijmdressing, dat soort dingen. Wat ik nog graag even wil zeggen is ondanks dat ik niet snel reageer, ik echt heel erg blij ben met alle mails! Superleuk om zo ineens een berichtje van iemand te krijgen, als je zo ver weg zit maakt dat soms je hele dag goed. Bedankt daarvoor, ook voor de reacties op mijn blog. Tot gauw!

Hoe je een neushoorn besluipt en meer wilde verhalen

Na bijna 3 weken hier is mijn familie maandag weer op het vliegtuig gestapt. Eigenlijk besefte ik pas toen ze weg waren hoeveel we wel niet hebben gezien en gedaan samen. Van worstjes roosteren op een vuurtje in the middle of nowhere tot een luxe braai op onze veranda met zeezicht in Kaapstad; van een rondleiding in de Royal Residence van de koning door een man in dierenvellen tot de verhalen van een ex-gevangene op Robbeneiland; en van bergwandelen in de groene heuvels van Malolotja tot het rondtoeren en turen naar wild in het Krugerpark. Ook al was het qua sfeer en regelwerk nog steeds Afrika, ik heb mijn familie geloof ik in een behoorlijk Westers tempo mijn omgeving hier laten zien.

Afgelopen week zijn we vooral hier in de buurt op pad geweest, waarvan 2 dagen naar het Krugerpark. Dat is immers ook maar 3 kwartier rijden hier vandaan, dus bijna in de achtertuin

. We hebben behoorlijk wat wild gezien, zoals overstekende nijlpaarden, uitbuikende leeuwen en een cheetah die vlak voor ons uitliep op de weg, echt heel mooi. Ook zijn we meegeweest op een morning walk, waarbij we om half 5 's ochtends met 2 gidsen vertrokken richting de bush. Na een tijdje rijden werd de auto geparkeerd, waarna we helaas eerst moesten wachten totdat de regen (ja, alweer!) wat minder werd, maar toen dat het geval was gingen we op pad. Dat was echt een gaaf gevoel, gewoon lopend het Krugerpark in, terwijl je weet dat er leeuwen, olifanten en luipaarden in de buurt zijn! Op een gegeven moment zagen we niet ver van ons vandaan een neushoorn. Aangezien hij sliep moesten we heel voorzichtig zijn, omdat zijn gehoor juist dan uiterst scherp is. Dus wij op onze tenen richting het beest, op een gegeven moment zelfs half gebukt door de bush tijgerend, best spannend. We kwamen uiteindelijk vrij dichtbij, op hooguit 20 meter afstand. Echt bijzonder was dat, om als het ware ook onderdeel van die immense natuur te zijn, wetend dat dat niet geheel zonder gevaar is. Ons werd vantevoren ook verteld dat wat er ook gebeurde, we never nooit mochten gaan rennen. Want: 'food runs', zoals iemand het mooi verwoordde. Ook al hadden beide gidsen wel een geweer bij zich en waren ze uiterst gefocust op de veiligheid, het had toch iets avontuurlijks. Mijn moeder zei achteraf dan ook dat ze erg blij was dat we onderweg geen leeuw zijn tegengekomen.

Ik had het geluk dat het wat mijn werkzaamheden betreft kon om die 2 dagen met mijn familie naar Kruger te gaan. Gelukkig hadden mijn ouders en broers al vrij snel door waar ze moesten zijn en wat ze konden doen, want uiteraard moest er hier ook gewoon gewerkt worden. Afgelopen vrijdag kregen we namelijk belangrijk bezoek bij Vusumnotfo, van niemand minder dan de Amerikaanse ambassadeur. Hij was erg geïnteresseerd in wat we hier allemaal doen, dus we voelden ons ook best wel een beetje vereerd dat hij een hele dag langskwam. En drie keer raden wie er verantwoordelijk was voor de catering... ik dus! Dat was wel weer even spannend, je moet er immers niet aan denken dat zo'n man je eten niet lekker vindt - of erger. Gelukkig vielen mijn pompoen-zoete aardappelsoep en salade goed in de smaak en kreeg ik zelfs complimenten. Ook lukte het nog net om het zelfgemaakte maïsbrood na twee eerder mislukte baksels aan de ambassadeur en zijn assistent te presenteren, dus ik was tevreden. En ik vergeet nu nooooit meer hoe ik maïsbrood moet bakken

.

Natuurlijk heb ik pap, mam, Lennart en Rutger ook twee tuinen laten zien, als onderdeel van het Food Security-project waar ik voor werk. Dat dreigde ondanks meerdere pogingen vanwege allerlei drukbezette mensen bijna te mislukken, maar op de ochtend van vertrek reden we dan toch eindelijk richting Emvembili, een van de communities waar ons project loopt. Mijn familie vond het erg leuk om de tuinen te bekijken, dat gaf ze meteen ook een goed beeld van waar ik nu precies mee bezig ben. Het hele Permaculture-idee achter het tuinieren werd gaandeweg ook wat duidelijker, dus ik geloof dat ik inmiddels al aardig wat lapjes grond toegewezen heb gekregen voor als ik terug in Nederland ben!

Vandaag en morgen geven we hier workshops aan PeaceCorps-vrijwilligers over Permaculture gardening, dus het is meteen weer lekker druk. En volgende week zijn de Swazi deelnemers opnieuw aan de beurt, dus ik heb gelukkig niet te klagen over gebrek aan werk

. Tot snel weer!

Familiebezoek bij Vusumnotfo

Zo, eindelijk weer even tijd voor mijn weblog. Want sinds vorige week woensdag is mijn familie hier! Heel fijn om pap, mam, Len en Rut te omhelzen op het vliegveld, en vooral ook leuk om ze hier rond te leiden en ze van alles te laten zien. Het gekke was alleen dat het, na wekenlange droogte, uitgerekend pijpestelen regende toen ze hier aankwamen! Nederlanders en regen, het zal helaas wel bij elkaar horen...

Afgelopen week hebben we ook nog een paar keer regen gehad, maar gelukkig was het het grootste deel van de tijd droog. Dat was fijn, want dan is het landschap op zijn mooist. Na 2 dagen acclimatiseren hier in Swaziland zijn we vorige week vrijdag onze roadtrip door Zuid-Afrika gestart, met Kaapstad als einddoel. Dat was een lange maar mooie tocht, waarbij we heel veel gezien hebben onderweg. Onze route ging onder andere via de Drakensbergen, een prachtig gebergte dat langs de grens met Lesotho (spreek uit als Lesoetoe) ligt. Toen we daar ´s avonds aankwamen en informeerden of we de Sani Pass opkonden - Kathy had me verteld dat die tocht erg de moeite waard was - bleek echter dat dat alleen kon met een 4x4 drive. Die wij dus niet hadden.
Tsja, wat te doen? Uiteindelijk besloten we om ons schema om te gooien en de volgende dag met een gids de Sani Pass op te gaan. De bergpas zelf was al een avontuur op zich - omhoog kruipen over een supersteil hobbelpad waar zelfs de 4x4 Landrover op sommige stukken moeite mee had. Maar met geweldig uitzicht op de intens groene en hoge Drakensbergen, heel mooi.
En dan ineens ben je boven bij de grens! Tussen de herders in traditionele dekens en ronde hutten door reden we vervolgens de hoogvlakte van Lesotho op. De gids bracht ons naar het punt waar je de hoogste berg van Afrika ten zuiden van de Kilimanjaro kon zien, en daar op de rotsen aten we onze lunch. Echt prachtig! Vooral toen er mannen langskwamen met grote zakken op hun rug, die we alleen van de achterkant mochten fotograferen... bleek dat dit een veelgebruikte smokkelroute voor dagga (wiet) was, en de gids kon ons ook precies vertellen waar de geheime grotten en illegale grenspaadjes waren. Hoe bizar... Op de terugweg stopte hij nog bij een BaSotho-hut waar we lokaal bier en versgebakken brood proefden en allerlei dingen konden vragen aan de bewoonster. En vervolgens weer de hele slingerweg naar beneden... ook al kostte het ons een dag Kaapstad, dit was echt de moeite waard!

Verder hebben we onderweg een keer overnacht in een ex-gevangenis, is Rutger van de hoogste bungeejump ter wereld gesprongen en hebben we nagenoeg niets van het normaal vrij droge landschap van de beroemde Garden Route gezien vanwege de plensregen de hele dag. Maar toen doemde woensdag eindelijk de Tafelberg voor ons op... Kaapstad! Ook al was 2 dagen erg kort, het was heerlijk om weer in die mooie stad te zijn. Len en Rut zijn vervolgens gaan duiken met witte haaien en ik heb mijn ouders meegenomen op een bergwandeling en wat rondgeleid in de stad, zoals het een goede reisleidster betaamt

. Op dag 2 zijn we met ons vijven naar Robbeneiland geweest - de plek waar onder andere Nelson Mandela een groot deel van zijn gevangenschap heeft doorgebracht. Ondanks het massatoerisme was dat echt heel indrukwekkend. Vooral het feit dat een ex-gevangene ons rondleidde door het complex, en onder andere vertelde hoe hij door het tellen van mieren zijn zes maanden in de isoleercel heeft overleefd... Met name die apartheidverhalen maken soms dat je je ogen uit je kop schaamt als blanke Nederlander. Zeker omdat de Afrikaners allemaal Nederlandse voorouders hebben... Tegelijkertijd gaf datzelfde historische besef ons een heel ander gevoel toen we aan het eind van de middag op Kaap de Goede Hoop stonden. Hier is dus de VOC omheen gezeild, hier ligt de basis van onze koffie- en specerijencultuur. Heel bijzonder om op die uiterste landpunt te staan en te weten dat rechts Zuid-Amerika ligt, en recht voor je... Antarctica!

Kortom, we hebben het erg naar onze zin en het voelt heel goed om mijn familie om me heen te hebben en ze mijn wereld hier te laten zien. Tegelijkertijd vond ik het vanmiddag ook heerlijk dat ze allemaal richting het zwembad waren en ik mijn veranda weer even voor mezelf alleen had

. Ze zijn hier nog tot en met volgende week maandag, dus Swaziland Marketing heeft een uitgebreid programma voor ze samengesteld. Tot snel!

Hans: Fantastische reis en ook heel bijzonder om met de cultuur van Swaziland kennis te maken. Wat vanmiddag betreft: ik was blij dat ik even uit deze mierenhoop wegkon! En ik vind het heerlijk om mijn lieve dochter weer te zien.
Emmy: Marloes heeft mooi werk in een prachtig land. Ze straalt uit dat ze het hier heel erg naar haar zin heeft. Het is geweldig om hier samen te zijn. Heel veel groeten aan de Destnévrienden, de buren en alle andere webloglezers van Marloes.
Lennart: Ondanks mijn afgebrande kamer en dat ik Anna nog 3 weken langer moet missen, zorgt het weerzien met mijn zus en deze fantastische omgeving er toch voor dat we weer een briljante vakantie met ons vijven hebben.
Rutger: Ik mis de papsneeuw, ik mis de vorst, ik mis mijn muts. Oh wat is het vervelend om elke dag in je korte broek rond te lopen met een heerlijk zonnetje op je bakkes, en te genieten van lekker eten en zeer bijzondere natuur. Kan niet wachten totdat ik weer naar huis mag!

Soms is Swaziland echt heel ver weg...

Hoe mooi het hier ook is en hoe ik het ook naar mijn zin heb, soms gebeuren er dingen waardoor je wilde dat je niet zo ver weg was van de mensen die je dierbaar zijn. Gisteren hoorde ik namelijk dat het studentenhuis van Lennart (een van mijn broers) in brand heeft gestaan. Zijn hele kamer is uitgebrand en hij is echt alles kwijt. Maar godzijdank zijn hij en zijn huisgenoten het huis levend en ongedeerd uitgekomen, want in het huis van de buren is een meisje gestikt in de rook...
Dit soort gebeurtenissen zetten je ineens helemaal op scherp en plaatsen alles in perspectief. Je beseft weer even dat dat draadje eigenlijk maar verdomde dun is, zogezegd. Zonder er heel emotioneel over te doen, maar ik ben gewoon enorm dankbaar dat Len er nog is, gezond en wel. En als het allemaal nog steeds doorgaat, dan is hij met mijn ouders en Rutger over ruim anderhalve week hier!

Dan toch maar even wat vertellen over hoe het hier is - eigenlijk gaat alles gewoon zijn rustige gangetje. Rustig, dat wil zeggen niet gestresst (stress - wat is dat ook alweer?

) maar wel met genoeg dingen die moeten gebeuren. Ik ben bezig met de database, die als het goed is bijna zover is om van de ontwerp- naar de finetune-fase te gaan. Er moet dan weliswaar nog een hoop getest (en ongetwijfeld later aangepast) worden, maar we zijn een heel eind. Daarnaast worden er volgende week weer workshops gehouden voor de deelnemers aan het Food Security-project, waarvoor nu van alles in orde gemaakt en geregeld moet worden. Begin volgende week ga ik met James en daarnaast een hele delegatie opnieuw alle tuinen langs, niet alleen om planten te tellen, maar voor een totaalbeoordeling. Die informatie nemen we vervolgens mee in de workshops, om te zien waar de knelpunten zitten en hoe we die kunnen oplossen. En al die informatie gaat uiteindelijk natuurlijk in de database...
Als ik planten ga tellen, hoef ik gelukkig niet bang te zijn voor een nieuwe tekenbeet. Ik vond namelijk alweer een paar van die ondingen op mijn lichaam (is echt onvermijdelijk hier, met zowel alle honden en puppies als lopen langs en soms door de bush) en maakte me daar na de vorige keer wat zorgen over. Dus toch maar even langs de dokter voor de zekerheid, en die vertelde me dat als je eenmaal tick bite fever van de teek die hier voorkomt hebt gehad, je daar de komende 4 jaar immuun voor bent! Was die nare antibioticakuur toch ergens goed voor.

Verder heb ik van Kathy een week vrij gekregen voor wanneer mijn familie er is, waarin we waarschijnlijk met elkaar naar Kaapstad gaan. Als echte tourguide ben ik nu een programma aan het maken voor als ze hier zijn. Doet me denken aan wat ik altijd graag deed in Rotterdam, zowel voor werk als privé - de leuke plekjes uitzoeken en er een plan omheen bedenken. Terwijl ik daar zo mee bezig was, bedacht ik me dat ik inmiddels al best wel wat weet van Swaziland. Toen Paul me vervolgens voor de grap mailde dat hij 'Swaziland bezienswaardigheden' had gegoogled, en dat toen de Swazilandpagina van reismee.nl als eerste naar bovenkwam met mijn foto's, wist ik het zeker: ik ga Swaziland Marketing opzetten!

Een wat korter blogje dit keer, maar de vorige is pas een paar dagen oud. Ik moest gewoon even mijn verhaal kwijt, en bedacht me dat er ongetwijfeld meer mensen zijn die Len kennen en dit wilden weten. Count your blessings & tot snel weer!

Tijdsbesef en grensgevallen

Februari alweer... wat gaat de tijd ontzettend snel! En tegelijkertijd heb ik het gevoel alsof ik hier geen 4 maanden, maar al ruim een jaar ben. Nederland voelt met al die kou en sneeuw ook echt heeeel ver weg!

De afgelopen week hier begon goed, met een geüpdate versie van de database van Jon (de programmeur uit de UK die vanuit daar vrijwillig aan de database werkt). Dus ik meteen enthousiast aan de slag, maar er bleken nog steeds wat bugs (foutjes) in te zitten. Ik heb hem meteen die dag mijn opmerkingen teruggestuurd, en vervolgens is het weer wachten... Niet dat ik me verveel in de tussentijd (Kathy had een heeele uitdagende klus voor me, namelijk ál haar sleutels uitzoeken, uitproberen en indexeren... tsja, it's all for the good cause denk ik dan maar), maar de tijd begint zo langzamerhand wel een beetje te dringen.
Dat is soms echt het lastige van werken in Afrika, dat je zo afhankelijk bent. Van anderen op wie je moet wachten, maar ook zijn er hier heel veel externe factoren die je werkdag danig in de war kunnen schoppen. Kathy heeft bijvoorbeeld regelmatig dat ze een planning maakt voor die dag om zich ergens op te storten, maar dat er om 9 uur 's ochtends al zoveel tussendoor is gekomen dat ze de dag eigenlijk wel kan afschrijven betreft concentratie. Mensen maken hier namelijk meestal geen afspraak als ze wat willen, nee, ze komen gewoon langs. Dus dan moet jij tijd voor ze maken, want 'geen tijd hebben' is echt iets Westers. Kathy kent behoorlijk veel mensen uit de communities hier, dus er komt nogal eens iemand aanwaaien. Daarnaast gebeurt het helaas ook nogal regelmatig dat er iemand doodgaat, en dan is een familiebezoek brengen wel zo beleefd, of je daar nu tijd voor hebt of niet (de begrafenis zelf schijnt hier vaak een hele nacht te duren, dus er is wat voor te zeggen om die over te slaan).
Ook internet is hier soms een dagtaak, zeker als je iets moet downloaden. Of de electriciteit valt 6x per dag uit, wat best wel storend is voor je productiviteit. Met kerst hadden we zelfs geen water, en dan wordt koken ineens best een uitdaging. Uiteindelijk was dat wel op te lossen met regenwater, maar dit soort dingen maken dat je soms een dag met iets bezig bent wat in de Westerse wereld een uur kost. Kathy heeft ooit een hele mooie soort van '25 golden rules' voor Amerikaanse PeaceCorps-vrijwilligers geschreven, en daar staat onder andere het volgende in:
'The saying that 'what takes a day in USA takes a week in Africa, what takes a week in USA takes a month in Africa, what takes a month in USA takes 1 year in Africa' is close to true for reasons that you have no control over.'
Nog een leuke:
'Keep a lot of irons in the fire, i.e. the secret of patience is to do something else in the meantime.'
TIA denk ik dan maar, wanneer ik weer een extra potje Freecell doe terwijl mijn computer verbinding probeert te krijgen

.

Verder ben ik afgelopen week weer richting de grens gegaan (is hier maar 8 km. vandaan) om mijn Zuid-Afrikaanse internettijd op te maken én om mijn visum voor Zuid-Afrika te vernieuwen. Dat laatste bleek alleen niet zo simpel als Kathy en ik dachten. Kathy krijgt namelijk elke 3 maanden een nieuw visum om Z-A in te kunnen en verkeerde in de veronderstelling dat dat voor mij ook wel zou gelden. Maar toen ik een paar weken eerder bij de grens kwam en aangaf dat ik een nieuw visum nodig had, kreeg ik een heel verhaal met dat dat niet kon en ik eerst terug moest naar Nederland! Dat terwijl ik niet eens in Z-A zelf verblijf maar in Swaziland... tijd voor Kathy voor een telefoontje met iemand die ze kent bij de grens (altijd handig). Die zei hetzelfde: dat ik om weer een visum voor 3 maanden Zuid-Afrika te krijgen Afrika uitmoest! Lekker arrogant van Zuid-Afrika, om voor het gemak het hele continent maar tot hun grondgebied te rekenen. Aan de andere kant: mensen staan niet bepaald te dringen om Zimbabwe of Botswana in te mogen, dus ergens snap ik het ook wel. Zeker met de Worldcup in het vooruitzicht... Maar goed, daarmee was mijn probleem nog niet opgelost. Kathy vroeg waarom zij wél elke keer een nieuw visum kreeg, en kreeg toen te horen: ja, jou kennen we. Ahaa... na voor de zekerheid nog een telefoontje met Home Affairs, die aangaven dat we daar in elk geval niet langs hoefden, werd het tijd voor een bezoekje aan de grens. Ik had mijn Swazi papieren met het verzoek voor een tijdelijke verblijfsvergunning bij me (overigens nog zonder reactie, want de Swazi overheid is verrassend genoeg niet bepaald de snelste) en ging met Kathy richting grens. Daar stelde zij me uitgebreid voor aan de douaniers aan de Zuid-Afrikaanse kant, legde uit dat ik géén misbruik maakte van de grens, bij haar aan het werk was, niet de intentie had om illegaal in Zuid-Afrika te gaan wonen, etcetera etcetera... en toen was het OK. Tsja, als je de mensen maar kent...

Ik moest alleen mijn nieuwe visum nog ophalen, en dat kon zodra die andere tijdelijke verlopen was. Dat heb ik afgelopen week dus geregeld, gelukkig zonder problemen. Het gekke was alleen dat toen ik de paspoortcontrole uitliep, en bij de douaniers in het hokje midden op de weg aangaf dat ik vandaag niet naar Zuid-Afrika ging, maar in de cultural village op de grens wat ging internetten met mijn laptop, één van de grenswachters me staande hield. Waar ik vandaan kwam, wat ik in Swaziland deed... vervolgens vroeg hij me hoe lang ik bezig zou zijn met internetten. Hmm, uurtje ongeveer, hoezo? Of ik na afloop dan wel even langs wilde komen in zijn kantoor. Ik keek hem niet-begrijpend aan - mijn paspoort en visum zijn nu toch in orde? Nee nee, dat was het niet, zei hij - en hij kéék me aan op een manier dat ik zeker wist dat dit niets, maar dan ook helemaal niets met mijn visum te maken had. Kun je je voorstellen, die man is nota bene in functie, en een belangrijke ook nog! No way dat ik hem in zijn kantoortje zou gaan opzoeken, maar ja, het is wel een douanier, en daar wil je geen last mee krijgen... dus wat nu? Toen mijn internettijd erop zat ben ik dus maar teruggelopen naar het grenshokje, met de boodschap dat de beste man me had gevraagd om in zijn kantoor te komen, maar dat ik helaas helaas een héél dringend telefoontje van mijn baas had gekregen en toch écht terugmoest naar huis. De grenswachters daar probeerden hem nog te bellen, wat jámmergenoeg niet lukte, en ik heb me snel uit de voeten gemaakt. Nu maar hopen dat die kerel me de volgende keer niet herkent...

De conclusie van dit hele verhaal is wederom dat dingen hier dus ietsje anders gaan dan in Nederland

. Maar ik checkte net mijn mail en zag dat ik een update heb van de database, dus daar ga ik nu lekker mee aan de slag. Wat tussendoor doen zoals je weblog schrijven helpt blijkbaar. Veel sterkte met het weer in Nederland (geloof dat ik daar zeker niet naar terugverlang) en tot snel weer!

Planten tellen, praten met prinsen en ritueel dansen

Maandagmiddag, ik zit lekker op mijn veranda. En het is heet, echt, wat is het heet. Niet eens dat de temperatuur nou extreem hoog is (tussen de 30 en 35 graden, 'normaal voor de tijd van het jaar'), maar het is vooral heel erg vochtig. Elke beweging doet je T-shirt aan je rug vastplakken, heeeerlijk. Toch heb ik er nog steeds niet zoveel moeite mee - gewoon accepteren dat het heet is en je je de hele dag vies voelt - maar Kathy daarentegen trekt het soms heel slecht. Met haar Westerse werktempo en deadlines loopt ze af en toe echt tegen die hittemuur op in haar benauwde kantoor. Het mijne is gelukkig buiten op de veranda, dat scheelt enorm!

Sinds ik terugben in Swaziland is alles hier weer langzaam op gang aan het komen. De zomervakantie is bijna afgelopen, Alison gaat deze week weer naar school en James, babe Mamba en Phinda zijn alweer druk aan het werk hier. Ik ben ook weer bezig met de database, want Jon (de programmeur uit de UK die er vanuit daar vrijwillig aan werkt) heeft eindelijk tijd kunnen maken om aanpassingen te doen. Hopelijk gaat dat nu wat sneller, want de tijd hier begint voor mij inmiddels wel een beetje te dringen... Verder ben ik vorige week met James meegeweest op tuinbezoek. We hebben de tuin van elke deelnemer aan het Food Security-project bezocht, 20 in totaal, verdeeld over 2 dagen. In elke tuin moesten namelijk alle planten geteld worden, om zo de voortgang van de deelnemers te meten. En wanneer ik zeg alle planten, dan bedoel ik ook letterlijk álle planten die in iemands tuin groeien, dus we hebben ons echt sufgeteld. Een rijtje uien heb je zo gedaan, maar als er een half oerwoud aan cassaves staat, dan zit er niets anders op dan erdoorheen te tijgeren en elke plant afzonderlijk te tellen. Dit was voor mij ook meteen een goede test om te zien hoe het met mijn plantenkennis stond. Op zich was ik niet ontevreden, maar vergeleken met James weet ik echt zó weinig... gelukkig was hij heel geduldig en elke keer dat ik weer eens een notenplant voor een boon aanzag corrigeerde hij me vriendelijk. Ongelooflijk, wat groeien er hier veel verschillende soorten en maten gewassen! En dan denk je dat je weet welke plant het is, blijkt het nog weer een andere variatie met een speciale SiSwati naam te zijn...
Al met al erg interessant, en aardig vermoeiend ook, de hele dag in de zon. De avond van de 2e dag had ik dan ook een fikse hoofdpijn, die dacht ik van de hitte kwam. Een paar dagen later had ik echter een beet op mijn been die er wat gek uitzag en gevoelig werd. Toen ook mijn lies ging opzwellen en lopen pijnlijk werd, leek het me tijd voor een kennismaking met de dokter in Piggs Peak. Die was bijna verbaasd dat hij me pas na 3 maanden voor het eerst zag, dus dat was wel positief. Hij heeft me onderzocht en ik bleek tick bite fever te hebben, een virus dat je krijgt van een tekenbeet. Voorzover ik weet komt de ziekte van Lime hier niet voor, dus ik kreeg alleen een speciale antibioticakuur voor de beet (doxycycline, voor de medisch geïnteresseerden). Ik kon de tabletten meteen innemen zei de dokter, maakte niet uit wanneer en hoe, dus toen ik de spreekkamer uitliep heb ik er volgens voorschrift meteen maar 2 genomen. En dat heb ik geweten... op mijn wandeling terug van de dokter kwam ik gelukkig langs een public toilet, want wat werd ik ziek van die pillen! De volgende dag toch maar wat gegeten voordat ik ze innam, toen ging het iets beter maar nog steeds was ik ruim anderhalf uur van de kaart. Dus dokter weer gebeld, dosering aangepast en nu gaat het beter. Best raar, dat je niet ziek wordt van de tekenbeet maar van de medicatie, lekker omgekeerde wereld. Maar goed, nog een paar dagen en dan ben ik er weer vanaf.

Ik zou nog wat vertellen over Inqala, de traditionele Swazi ceremonie die Jennifer 1 en ik vlak na kerst hebben meegemaakt. Bij Inqala horen enorm veel rituelen en het feest heeft ook verschillende betekenissen, maar heel in het kort gaat het onder andere om het nieuwe fruit en de nieuwe oogst, en het wordt gehouden na de langste dag van het jaar (21 dec) en de eerste volle maan. Ik wilde graag naar de grote, landelijke versie van Inqala, maar die viel tegelijkertijd met onze Kaapstadreis. Al bijna had ik het idee dat ik het misschien zou moeten missen, maar Inqala scheen voor de grote dag 'on tour' te gaan door het land. En jawel, het hele gebeuren kwam vlak na kerst in Buhleni, hier een halfuurtje vandaan met de combi. Dus Jen en ik gingen vol goede moed op weg ergens halverwege de middag, want we hadden gehoord dat de koning tot 2 uur 's middags zou slapen... apart ritme inderdaad, maar dat schijnt met allerlei rituelen te maken te hebben waar de Swazi's bijzonder weinig over loslaten. Dat kregen we ook te horen toen we aankwamen, dat er allemaal geheime, alleen voor mannen-dingen achter de schermen gebeurden, waar wij vrouwen niets mee te maken hadden. Beetje apart sfeertje gaf dat, ik kreeg er ook een wat recalcitrant-feministische bui van. Aangezien er op het terrein nog nagenoeg niets gebeurde dat iets van een ceremonie weghad, besloten Jen en ik het dan maar op zijn Swazi's te doen: onder de boom gaan zitten wachten. We hoorden van iemand dat er rond 5 uur wat zou gaan gebeuren, dus dat duurde nog even.
Na zo'n anderhalf uur kwam er een jongen naar ons toelopen met de vraag of we de mannen in het gebouw aan de overkant gezelschap wilden houden. Van die term kreeg ik een beetje de rillingen, dus we hebben beleefd geweigerd. Maar even later kwam een van de mannen zelf naar buiten, compleet uitgedost in traditionele kleding - inderdaad, luipaardvel, allerlei dierenattributen om zijn arm en een veer op zijn hoofd, erg mooi om te zien. Of wij als Westerse gasten toch echt niet even mee naar binnen wilden komen, want het kon natuurlijk niet dat wij hier onder de boom zaten. OK dan, Jen en ik gingen achter hem aan naar binnen, naar een ruimte waar nog een paar mannen waren, allemaal ook prachtig aangekleed en zich voorbereidend op de ceremonie. Het bleken prinsen te zijn, vandaar die ene veer op hun hoofd (alleen de koning draagt er meer).
Ondanks de verschrikkelijke stank daarbinnen (dat kwam geloof ik van koeieningewanden die ze ritueel gegeten hadden.. brr) hebben we eigenlijk best wel een leuk gesprek gehad. Natuurlijk ging het meteen over of we getrouwd waren en waarom wij Westerlingen dan niet met meerdere mannen wilden trouwen, en de rol van man en vrouw waar deze heren nógal anders over dachten dan wij, maar eigenlijk was die discussie juist wel leuk. Het toppunt was dat één van hun op een gegeven moment stereotypisch begon te praten over dat 'wij blanken' altijd maar zoveel geld hadden en uitgaven. Ik natuurlijk meteen in het verweer dat ik een vrijwilliger was, mijn geld bijelkaar had gesponsord om hier te komen, dat verhaal. Hij keek verbaasd en vroeg me waarom ik naar Swaziland was gekomen. Toen ik iets noemde van armoede hier en dat ik daar graag aan wilde bijdragen, greep hij prompt naar zijn portemonnee en gaf me geld! Echt, ik sloeg steil achterover - meestal is het namelijk omgekeerd. Gaf in elk geval wel aan dat we hier niet met de meest arme Swazi's van doen hadden. Dat bleek ook na afloop toen een van hun ons naar huis bracht - in een grote blinkende Mercedes waarmee hij onderweg nog even wat 'gezelschap' voor die nacht oppikte - allemaal behoorlijk decadent dus.

Maar toen was er natuurlijk Inqala zelf! Na lang wachten was het eindelijk zover, de mannen liepen allemaal één kant van het veld op en de vrouwen moesten naar de andere kant. Iemand was zo vriendelijk geweest om mij en Jen ook een rieten tak te geven - geen idee wat we ermee moesten, maar dat zouden we dan wel zien. We liepen door een scanpoort heen, ik moest beloven om geen foto's te maken (is jammergenoeg niet toegestaan) en we liepen het veld op. Bijna alle vrouwen droegen traditionele doeken, en gelukkig waren Jen en ik voorbereid en hadden we beide een lange rok aan, zodat we niet nóg meer op zouden vallen dan we toch al deden, als zo ongeveer enige blanken in het gezelschap. Alle vrouwen stonden aan één kant van het veld, de mannen aan de andere kant, allemaal gewapend met speren en een schild. Vervolgens begon de ceremonie, met een soort trage, lage kreten die de mannen 'zongen', en de vrouwen ertegenin. Naast het veld stond een groep politiemannen, die een beetje meedansten maar vooral floten op bepaalde momenten. De politievrouwen stonden bij ons en deden ook gewoon mee, met tak en al. Iemand gaf een ritme aan met een trommel, in het midden stond een jongen die de dans van de mannen aangaf, en de vrouwen 'dansten' daar weer op. Ja, echt dansen kon je het niet noemen, de ene voet na de andere voet optillen, je rieten tak 2x omhoog steken, en iets van je hand naar voren steken en vervolgens op je borst leggen terwijl je herhaaldelijk iets zong.
Al met al heel apart, en het was een hele bizarre gewaarwording om daar tussen te staan! De lage, soms zoemende tonen van al die mannen in hun gewaden, wij vrouwen daarop reagerend met gezang, echt heel bijzonder. En na een tijdje werd het nog officiëler, want daar kwam hij dan: de koning! Niks geen speech of stilte of wat dan ook, nee, de koning kreeg zijn plek in het midden van de mannen en danste mee. Hij was weliswaar op zo'n 50 meter afstand, maar dat was toch best indrukwekkend. Wat ik al met al van de hele ceremonie begrepen heb, los van waarvoor het is, is dat de Swazi tradities ingewikkelder en ondoorgrondelijker zijn dan ik dacht, en ik er voor mijn gevoel nog veel meer vragen over heb. Gek ook, nu ik het zo opschrijf lijkt het zo bizar dat ik daar gewoon tussenstond... Jen en ik zeiden de volgende dag in de trein naar Kaapstad ook tegen elkaar: was dit echt gisteren of een hele gekke droom? Aangezien we er allebei bij waren was het schijnbaar dus toch echt...

Nu zit ik weer gewoon in mijn houten hutje, maandagavond inmiddels, met alle stekkers er al uit want het onweerde al behoorlijk net - en dat gaat zo te horen straks weer verder. Ik heb vorige week nog een paar foto's geüpload, binnenkort zal ik wat van Kaapstad plaatsen én een paar foto's van Inqala voordat de ceremonie begon, met die mannen in hun mooie luipaardvellen

. Bedankt ook weer voor alle reacties, echt heel erg leuk om te lezen!! Sala gahle, tot snel!

In Kaapstad het nieuwe jaar in!

Een heel gelukkig 2010!! Dat alle wensen, dromen en goede voornemens voor dit jaar maar uit mogen komen! Voor mij is 2010 goed begonnen in Kaapstad, waar ik samen met Victoria, Jennifer 1 en 2 en Ann (nichtje van Jenn 2 dat over was uit de VS) uiteindelijk bijna een week geweest ben. Dat voelde echt als een Westerse vakantie, want Kaapstad is naar mijn idee nauwelijks nog Afrika te noemen. Van Vietnamees eten en mojito's drinken op een veranda in Longstreet tot 's ochtends vroeg hardlopen over de boulevard aan zee, het kon allemaal - en ik heb er ook heel erg van genoten.
Een avond belandden we zelfs bij toeval in één van de hipste strandtenten van de stad, waar we tot laat gedanst hebben. Dat feest was overigens beter dan Oud&Nieuw zelf, wat uiteindelijk een vrij inwisselbare avond bleek. We hadden kaarten gekocht voor een feest op een plein, wat op zich heel gaaf was, buiten op je slippers het nieuwe jaar in dansen. Maar de muziek viel wat tegen, vlak voor 12 uur was het even aftellen, een paar keer 'Happy New Year' schreeuwen en de dj's gingen weer door, en ik heb in totaal niet meer dan 5 vuurpijlen gezien! Dus een nieuwjaarsgevoel had ik niet echt, nee.
Totdat we op 1 januari wat door de stad slenterden en richting Bo-kaap liepen, een moslimwijk met allemaal felgekleurde nostalgische huisjes. Bleek dat daar een traditionele nieuwjaarsoptocht gehouden werd, met kleurig uitgedoste mensen in bijelkaar passende kostuums, 5 verschillende groepen waren er in totaal. Iedereen was vrolijk, er werd gedanst en gezongen op straat en in de optocht van elke groep liep een heel blaasorkest mee. We werden er allevijf heel erg blij van - dít was nieuwjaar in Kaapstad!

Betreft de stad zelf en het internationale karakter ervan kun je vergelijkingen trekken met New York, Barcelona of Londen. Zelfs met Rotterdam - maar dan met een wat kleinere haven, nogal wat beter weer en 'wat meer reliëf', zogezegd. Dat reliëf bestaat in Kaapstad vooral uit de Tafelberg, een enorm imposante rots middenin de stad, met een heel natuurgebied eromheen. Uiteraard moest die berg bedwongen worden, maar we zijn op onze eerste dag rustig begonnen met de zogenaamde Lion's Head, een aardig hoge heuvel die je in ruim een uur kunt beklimmen. Leuk was ook dat er halverwege de keus was tussen het gewone pad en een ketting langs de rotsen om omhoog te klauteren - Victoria en ik gingen uiteraard voor die ketting!
Het uitzicht bovenop was geweldig, de hemel en de zee strakblauw, echt heel mooi. Maar de Tafelberg zelf wilden we uiteraard ook doen, en zoals het goede hikers betaamt ga je dan niet met de kabelbaan. De zondag na nieuwjaar besloten we het erop te wagen, en we hadden geluk, want het was bewolkt. Ja, het uitzicht viel daardoor inderdaad wat tegen, maar aangezien het zelfs in de bewolking en mist behoorlijk zweten was, was dit perfect klimweer. Ook was het onderweg door die mist soms sprookjesachtig mooi en stil, met kleine stroompjes langs de rotsen en supergroene bomen. Na ruim 2 uur bergwandelen, wat vooral het laatste stuk echt traplopen via de rotsblokken omhoog was, waren we boven. Van het uitzicht koop ik wel een ansichtkaart, maar het gevoel om bovenop de Tafelberg te staan was echt gaaf!

Ik kan uren vertellen over wat we allemaal nog meer beleefd hebben, maar zal proberen het enigszins kort te houden. We hebben veel gezien van Kaapstad en de omgeving, vooral van een aantal dorpjes richting Kaap De Goede Hoop. Daar zijn we onder andere bij pinguins in het wild geweest, erg vreemd maar ook grappig om te zien. Aangezien de beide Jennifers en Ann met de auto naar Swaziland teruggingen via Durban, maar Victoria eerder terug moest zijn, bleef ik met haar in Kaapstad. We hebben de laatste nacht een hostel geboekt aan het strand in een klein dorpje, Muizenberg. Dat was met een duik in zee en uitzicht op het strand echt heerlijk.
Woensdagochtend zijn we met de terugreis begonnen en vrijdagochtend was ik weer hier, bijna 48 uur later. Reizen met de trein duurt inderdaad lang en is niet altijd even comfortabel, vooral 2 nachten op treinbankjes slapen voel je wel, maar het was wel echt super om te doen. Je ziet heel veel van het landschap, van de wijnvelden rondom Kaapstad tot de desolate Karoo. Voor de Gert Vlok Nel-kenners: de trein stopte zelfs in Beaufort-Wes(t), en ik heb zijn cd zo ongeveer grijsgedraaid tijdens de reis.
Ook waren we (wederom) een van de weinige blanken in de trein, wat maakte dat we veel contact hadden met medereizigers. Gek genoeg voel ik me dan juist nog veiliger dan anders, want omdat je zo opvalt let iedereen op je, in positieve zin. Het leverde ook weer interessante gesprekken op over de problematiek van Zuid-Afrika, vooral het feit dat de kloof tussen rijk en arm zo enorm is. In combinatie met een indrukwekkend boek over de (apartheid)geschiedenis van Zuid-Afrika dat ik nu lees gaf dat dus weer veel stof tot nadenken.

Ondanks dat ik het heerlijk vond in Kaapstad is het fijn om weer in Swaziland, 'het echte Afrika' te zijn. Al die vogels en het prachtige groen hier, 's ochtends een paar mango's uit de boom schudden voor mijn ontbijt, weer die paar woorden SiSwati praten die ik inmiddels kan - ja, dat voelt als thuis. Overigens was ik de grens nog niet over of ik had alweer een huwelijksaanzoek te pakken - welcome back to Swaziland!

Over kerst hier had ik geloof ik nog niets verteld, ook al is dat alweer even geleden. Van pap&mam had ik nog een pakketje ontvangen met allerlei Sinterklaassnoep, en Kerst leek me een prima gelegenheid om dat met iedereen hier op te eten. Aangezien het weer behoorlijk heet was, zijn we gaan hiken richting én dwars door een rivier, pittig maar erg leuk. Kort samengevat bestond mijn kerst dus uit speculaasjes eten bij de waterval. En last but not least kregen we op eerste Kerstdag een prachtig kerstcadeau, namelijk 5 kerngezonde puppies van Rhino! Echt heel schattig, ze groeien als kool en zijn inmiddels alweer 2x zo groot als toen ze geboren werden. Ik zal snel een paar fotootjes uploaden!

Ik heb nog een leuk verhaal over Inqala, maar dat bewaar ik voor een volgende keer. Bedankt voor alle nieuwjaarswensen en leuke reacties op mijn blog, daar geniet ik echt van! Iedereen veel plezier met schaatsen - wauw, nu ben ik toch wel een beetje jaloers... Have fun en tot gauw!

P.S. Eind december kwam er een mysterieus pakketje aan voor mij van Sint, waar ik echt geen idee van had. Ik heb iemand inmiddels een mailtje gestuurd, maar geen idee of die er iets mee te maken heeft...

P.P.S. Namens Paul wilde ik nog even melden dat hij vorig jaar met mij op glad natuurijs zonder wind wél kon schaatsen!