Hoe mooi het hier ook is en hoe ik het ook naar mijn zin heb, soms gebeuren er dingen waardoor je wilde dat je niet zo ver weg was van de mensen die je dierbaar zijn. Gisteren hoorde ik namelijk dat het studentenhuis van Lennart (een van mijn broers) in brand heeft gestaan. Zijn hele kamer is uitgebrand en hij is echt alles kwijt. Maar godzijdank zijn hij en zijn huisgenoten het huis levend en ongedeerd uitgekomen, want in het huis van de buren is een meisje gestikt in de rook...
Dit soort gebeurtenissen zetten je ineens helemaal op scherp en plaatsen alles in perspectief. Je beseft weer even dat dat draadje eigenlijk maar verdomde dun is, zogezegd. Zonder er heel emotioneel over te doen, maar ik ben gewoon enorm dankbaar dat Len er nog is, gezond en wel. En als het allemaal nog steeds doorgaat, dan is hij met mijn ouders en Rutger over ruim anderhalve week hier!

Dan toch maar even wat vertellen over hoe het hier is - eigenlijk gaat alles gewoon zijn rustige gangetje. Rustig, dat wil zeggen niet gestresst (stress - wat is dat ook alweer?

) maar wel met genoeg dingen die moeten gebeuren. Ik ben bezig met de database, die als het goed is bijna zover is om van de ontwerp- naar de finetune-fase te gaan. Er moet dan weliswaar nog een hoop getest (en ongetwijfeld later aangepast) worden, maar we zijn een heel eind. Daarnaast worden er volgende week weer workshops gehouden voor de deelnemers aan het Food Security-project, waarvoor nu van alles in orde gemaakt en geregeld moet worden. Begin volgende week ga ik met James en daarnaast een hele delegatie opnieuw alle tuinen langs, niet alleen om planten te tellen, maar voor een totaalbeoordeling. Die informatie nemen we vervolgens mee in de workshops, om te zien waar de knelpunten zitten en hoe we die kunnen oplossen. En al die informatie gaat uiteindelijk natuurlijk in de database...
Als ik planten ga tellen, hoef ik gelukkig niet bang te zijn voor een nieuwe tekenbeet. Ik vond namelijk alweer een paar van die ondingen op mijn lichaam (is echt onvermijdelijk hier, met zowel alle honden en puppies als lopen langs en soms door de bush) en maakte me daar na de vorige keer wat zorgen over. Dus toch maar even langs de dokter voor de zekerheid, en die vertelde me dat als je eenmaal tick bite fever van de teek die hier voorkomt hebt gehad, je daar de komende 4 jaar immuun voor bent! Was die nare antibioticakuur toch ergens goed voor.

Verder heb ik van Kathy een week vrij gekregen voor wanneer mijn familie er is, waarin we waarschijnlijk met elkaar naar Kaapstad gaan. Als echte tourguide ben ik nu een programma aan het maken voor als ze hier zijn. Doet me denken aan wat ik altijd graag deed in Rotterdam, zowel voor werk als privé - de leuke plekjes uitzoeken en er een plan omheen bedenken. Terwijl ik daar zo mee bezig was, bedacht ik me dat ik inmiddels al best wel wat weet van Swaziland. Toen Paul me vervolgens voor de grap mailde dat hij 'Swaziland bezienswaardigheden' had gegoogled, en dat toen de Swazilandpagina van reismee.nl als eerste naar bovenkwam met mijn foto's, wist ik het zeker: ik ga Swaziland Marketing opzetten!

Een wat korter blogje dit keer, maar de vorige is pas een paar dagen oud. Ik moest gewoon even mijn verhaal kwijt, en bedacht me dat er ongetwijfeld meer mensen zijn die Len kennen en dit wilden weten. Count your blessings & tot snel weer!