Drie honden, databases en neushoorns

Jaaa, eindelijk heb ik wat foto's online kunnen zetten! Weliswaar voor 50 Rand per uur (zo'n 5 euro), dus dat gaat geen dagelijkse gewoonte worden, maar de verbinding was in elk geval snel. In dat belachelijk luxe hotel waar ik vorige week zondag voor niets naartoe was gelopen, steil omhoog en in de regen, deed de internetverbinding het nu wel - gelukkig. Ik heb dus vooral wat foto's van mijn reis hiernaartoe en van hoe ik woon gemaakt, hopelijk kan ik daar binnenkort wat wilde dieren aan toevoegen. Alvast een beetje toelichting over de minder wilde dieren: ik ben over het algemeen meer een kattenmens dan een hondenmens, maar die drie honden hier zijn erg leuk en ik leer steeds beter hoe ik met ze om moet gaan. Ze zijn alledrie best wel verschillend, leuk om te zien. Allereerst heb je Coconut, de liefste en intelligenste hond. Wanneer de andere twee voor de duizendste keer gaan lopen blaffen naar een ezel of een koe (dat graast hier zo nu en dan in de tuin, aangezien hekken hier eerder uitzondering dan regel zijn) zit zij er echt naar te kijken met een blik van 'hier sta ik boven'. Coconut slaapt 's nachts bij Linnea en mij op de veranda, geeft een gezellig en tegelijk ook veilig gevoel - onze privéwaakhond, zeg maar. DJ, nummer twee, is de hyperactiefste van de drie en heeft nogal wat aandacht nodig. Ze is ook meteen jaloers als je dat aan een van de andere honden geeft, maar als je streng tegen haar bent is ze erg lief - het is echt een hond met karakter, zeg maar. En dan nummer drie: Rhino, de Jack Russel. Kathy heeft haar zo genoemd aangezien ze van achteren echt op een neushoorn lijkt. Rhino is erg grappig, vooral als ze rent. Maar ze kan soms echt ergens in blijven hangen en uren doorblaffen, vandaar dat we haar 's nachts met mand en al op het toilet laten slapen, vindt ze ook prima. Kathy heeft Rhino nog niet zo lang, vandaar dat ze niet zeker wist of ze al gesteriliseerd was of niet. Afgelopen week bleek dus van niet, maar aangezien Jack Russel puppies echt heel erg leuk schijnen te zijn en er zich ook al meerdere geïnteresseerden gemeld hadden, hebben we er een ander mannetjeshondje bijgehaald. De twee konden het bijzonder goed met elkaar vinden zogezegd, dus wie weet hebben we over een paar weken kleine Rhinootjes...

Zoals je op de foto's (hopelijk) ook kunt zien woon ik hier best wel landelijk, dus echt in de natuur. Vooral de bergen rondom zijn erg mooi, zeker nu alles fris groen wordt vanwege de lente. Wat ook een groot voordeel is van hier wonen, is dat er hier vanwege mijn Gardeningproject een proeftuin is aangelegd, waar allerlei groenten, kruiden en fruit groeien. En aangezien het zonde is als dat verpietert, kan ik dus wanneer ik maar wil iets uit de tuin halen! Echt superleuk, ik maak 's avonds salades met sla, spinazie, ui, tijm, dille, bieslook, peterselie... allemaal vers uit de tuin. Qua fruit groeit er nu papaya, erg lekker, en binnenkort begint het mangoseizoen... kan niet wachten! Ik moest wel even leren wat wat precies was, vooral betreft de kruiden, maar ik raak er steeds beter in thuis. En echt, het smaakt zo lekker! Ik begin bijna te twijfelen of ik wel weer in de stad wil wonen als ik terugkom...

Mijn werk hier begint ook steeds meer vaste vorm te krijgen, zeker sinds de aankomst van John van GardenAfrica, de 'databaseman', afgelopen dinsdagavond. Nadat we hem woensdag een aantal tuinen hebben laten zien, zijn we donderdag echt begonnen met het opzetten van de database. Na eerst een uitgebreid overleg zijn we aan de slag gegaan, maar na een tijd bleek dat we veel te ingewikkeld dachten. Dus uiteindelijk hebben we de hele boel weer omgegooid, en dat begon er al een beetje op te lijken. We weten nu ongeveer hoe we het willen hebben, dus als we vandaag of morgen weer overleg hebben met Kathy kunnen we verder aan de slag. Echt leuk, ik ben blij dat mijn bezigheden hier wat concreter worden. Want het klinkt misschien gek, maar ik heb echt zin om te werken. De afgelopen weken was er steeds vanalles te doen, maar deze week begon vrij rustig. Kathy gaf me aan het begin van de week een kleine opdracht in Word, die vrij snel gedaan was. Toen ze daarna niet direct iets concreets had om te doen was ik bijna teleurgesteld, zo'n zin had ik om aan de slag te gaan! Misschien ook niet zo gek trouwens, want het is inmiddels meer dan een maand geleden dat ik mijn laatste werkdag had bij RM, dus het feit dat het wat gaat kriebelen is denk ik juist goed.

Omdat John maar voor 9 dagen in Afrika is en het bovendien zijn eerste keer is op het continent, is het natuurlijk wel zo leuk dat hij ook wat ziet van de omgeving. Dus stelde Kathy voor dat ik zijn gids ben de komende dagen, zodat we naast de database ook wat leuke dingen kunnen ondernemen. Welnu, wat is dan het eerste wat je met iemand gaat doen? Jaaa, op safari!! John en ik zijn vrijdag dus naar het Krugerpark gegaan (3 kwartier rijden vanaf hier

) en dat was erg gaaf! We hebben onder andere olifanten, giraffes, buffels, heel veel impala's en aanverwante springbeesten met hoorns, krokodillen en veel bijzondere vogels gezien. En, wat ik het allergaafst vond: neushoorns! Die was ik nog nooit in het wild tegengekomen, echt heel bijzonder. Sowieso vond ik het een erg mooi park, en ook helemaal niet druk (daar hadden een paar mensen me voor gewaarschuwd). De hoofdwegen zijn geasfalteerd en ook de zij(zand)wegen zijn goed begaanbaar, dus je kunt met je eigen auto het park in. We hebben kilometers gereden zonder een mens tegen te komen, dat had echt wat. En maar turen, kijken of je iets ziet... echt, als het lukt zet ik snel wat foto's online!

Op het safari-avontuur na heb ik het idee dat ik me hier nu al zo thuis voel, dat de euforie van de eerste weken wat af begint te nemen. De dagen krijgen nog net geen echte routine, maar ik weet de weg en begin het wonen hier al als 'normaal' te zien. Dat is wel goed denk ik, want dat is uiteindelijk ook de bedoeling, dat ik hier echt als een local leef. De vraag is natuurlijk altijd in hoeverre dat lukt, zeker omdat je blank bent en blijft, maar toen ik gisteren mijn was stond te doen in een teil met een stuk zeep en een borstel, kreeg ik de indruk dat ik al goed op weg was

.

Aangezien ik John vandaag (zondag) nog wat wil laten zien van de omgeving, moet ik daar gezien de hitte niet al te lang mee wachten. Echt, het is elke week zo'n twee dagen bewolkt en soms miezerig of echt regenachtig, maar verder behoorlijk heet. Nu, half 10 's ochtends, kijk ik op de thermometer in de schaduw en die geeft al 30 graden aan! Het plan is om vandaag verderop iets hoger in de heuvels naar een natuurpark te gaan, dus met een beetje geluk is het daar iets koeler.

Nog iets: broerlief Lennart gaf aan dat je goedkoop kunt bellen naar een Swazi mobiel nummer, via www.belslim.nl (4ct/minuut ofzo). Het enige is dat er vanaf vandaag een uur tijdsverschil is, aangezien jullie nu in de wintertijd zitten. Dus liever niet na 8 uur 's avonds (voor jullie 9 uur) bellen - maar vanaf NL-tijd 5 uur 's ochtends ben ik, als MTN Swaziland een beetje meewerkt, bereikbaar

.

Bedankt ook weer voor de reacties en voor de mailtjes, superleuk! Ik heb ze hier mee naartoegenomen, dus lange lappen tekst zijn inderdaad geen probleem

. Antwoord volgt! Tot heel snel allemaal!

P.S. Het is inmiddels maandag en erg regenachtig, maar gelukkig doet de internetverbinding in Mbabane het ondanks het onweer gisteren en de regen vandaag gewoon goed

.

Compost & Crocodile Bridge

Sanibonani! Nee, dat heeft niets met gekke bananen te maken (al is dat wel hoe ik het onthou

), maar dat zeg je als je een groep mensen tegelijk begroet. Afgelopen week heb ik dat woord vaak gebruikt, aangezien er hier bij Vusumnotfo workshops waren voor de deelnemers van het Food Security-project. Woensdag t/m vrijdag waren de workshops, en voorafgaand heb ik maandag en dinsdag met een hele delegatie in totaal 20 tuinen bezocht. Elke tuin waar we kwamen werd aan de hand van een evaluatieformulier bekeken, om te zien of de eigenaren hun huiswerk goed hadden gedaan (letterlijk!). Zo is het hier met die felle zon en soms heftige regen belangrijk om jonge plantjes beschermd te laten groeien, in een zogenaamde nursery. In dat semi-overdekte stukje tuin moeten de deelnemers speciale bedden aanleggen waarin ze hun planten laten opkomen, de nursery moet wel wat zonlicht doorlaten maar vooral niet teveel, moet op stahoogte zijn, etc. Verder checkten we of deelnemers composthopen hebben en gebruiken, of ze de grond afdekken voor de zon, hoe ze regenwater opvangen, wat voor planten en bomen er in hun tuin staan, enzovoorts. Er ging echt een wereld voor me open, serieus. Ik heb ooit vroeger wel een eigen tuintje gehad, maar veel meer dan van de aardbeien snoepen deed ik daar volgens mij niet. Sowieso gelden er hier vanwege het klimaat andere principes voor tuinieren - logisch, maar je moet er maar opkomen. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van een worm farm (ja, een heuse wormkwekerij) en mest-thee... brrr (voor de planten weliswaar, maar toch).

Nadat we alle tuinen bekeken hadden, begonnen woensdag de workshops. Alle projectdeelnemers kregen onder andere training in hoe je met zaden en stekjes je planten kunt vermenigvuldigen, welke natuurlijke middelen er zijn tegen ongedierte, hoe je bomen stekt en plant, hoe je je tuin goed kunt indelen, etc. Uiteindelijk kreeg iedereen een grote plantkalender, waarop alle planten die je hier kunt kweken genoemd staan. Van elk gewas staat aangegeven wanneer in het jaar je dat het beste kunt planten, of het veel of weinig energie (nitrogen) uit de grond trekt, met welke andere planten het goed samen groeit, dat soort dingen. Je merkt overigens wel dat het tempo van leren in zo´n workshop duidelijk lager ligt dan wat wij vanuit Nederland gewend zijn. Niet zo vreemd, aangezien de meeste deelnemers niet verder zijn gekomen dan de lagere, of misschien net middelbare school - wat overigens absoluut niet wil zeggen dat ze dom zijn. Mensen hier hebben vaak op een hele andere manier onderwijs gehad en zijn deze manier van participatief leren niet gewend, met groepsopdrachten, discussies, beloningen en vooral de stof leren begrijpen in plaats van domweg in je kop stampen. Overigens komen er tijdens zo'n workshop vaak mooie dingen naar voren over hoe mensen hier denken, en vooral in wat voor bijzondere zaken ze geloven. Toen we het bijvoorbeeld hadden over het planten van bomen werd daar door sommige mensen wat moeilijk over gedaan, maar waarom precies was niet duidelijk. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: een aantal vrouwen geloofde dat wanneer je een boom plant en de wortels zichtbaar worden op de grond, dat dan hun man doodgaat. Tsja, keuzes...

Wat ik trouwens erg mooi vond, is dat alle deelnemers aan het begin en einde van elk dagdeel samen gingen zingen. Van dat typisch Afrikaanse meerstemmige gezang, echt prachtig! Soms dansten ze er ook bij, erg mooi om te zien. Daarna volgde er uiteraard een gebed - want Swazi's zijn echt enorm religieus, het missiewerk van vroeger is goed gelukt, zeg maar. In veel winkels of bijvoorbeeld in de combi hoor je gospelmuziek en elke zondag gaat iedereen naar de kerk. Dat is dan niet voor een uurtje, maar zo ongeveer de halve dag, heb ik me laten vertellen. Ondanks dat en het feit dat ik zelf niet geloof, lijkt het me toch best bijzonder om een keer bij een kerkdienst te kijken. Of nou ja, een deel van de dienst dan misschien...

De groep mensen die hier deze week was bestond uit onder andere Georgina van GardenAfrica. Zij heeft samen met Kathy als partner de EU-funding voor het project geregeld, vandaar dat ze er zo nauw bij betrokken is. Tussen mij en Georgina klikte het erg goed, ik heb veel tijd met haar doorgebracht. Het leuke was, dat zij woensdagmiddag een aantal dingen moest regelen in Malelane, en mij en mijn Finse huisgenoot Linnea vroeg of we meewilden. Ik had geen idee waar Malelane lag, maar wat bleek: in Zuid-Afrika! Ik ben dus 'even een middagje' naar Zuid-Afrika geweest, echt een bizar idee! Sowieso voor het eerst de grens over, compleet en al met een prachtig visum in mijn paspoort.
Het gekke is, dat je meteen na de grens het verschil tussen beide landen al kon zien. Zuid-Afrika isveel verder ontwikkeld dan Swaziland, dat zie je alleen al aan de manier waarop de huizen zijn gebouwd, het aantal dure huizen dat ertussen staat (het feit dat ze er überhaupt zijn) en aan de inrichting van het landschap - veel voller, met allerlei uitheemse boomsoorten en gewassen. Hier in Swaziland is het meeste land 'Swazinationland' zoals ze het noemen, waarvan met een groot deel niets gedaan wordt. Vandaar dat je hier veel minder variatie hebt dan in Zuid-Afrika.

Anyway, we kwamen aan in Malelane, waar ze zowaar snel internet hadden! Dus Linnea en ik blij, lekker uitgebreid gemaild, en zelfs Hyves en mijn bankrekening kon ik checken, heel fijn. Vervolgens gingen we de supermarkt in - waar ze echt alles hadden! Ik voelde me wel erg westers, vanwege het feit dat ik na 2 weken halve rimboe al zo uit mijn dak ging van salades en gewone yoghurt zonder vruchten (is hier allemaal niet te krijgen). Aan de andere kant: we werden er allebei wel erg vrolijk van! Maar het leukste moest nog komen, want Georgina zei dat ze een mooi plekje wist waar we onze salades konden opeten, genaamd 'Crocodile Bridge'. Prima, zal wel de naam van een gemiddelde lodge ofzo zijn dacht ik, we zien wel. Maar toen we daar vervolgens aankwamen, was Linnea de eerste die ze zag: olifanten!! Echte, wilde olifanten! Wauw... zo gaaf! Crocodile Bridge is een van de ingangen van het Krugerpark, vandaar - maar ik had nooit gedacht dat die beesten zo dicht bij de rand zouden komen. En niet alleen olifanten, de brug maakte zijn naam waar, want: er lagen wel 6 krokodillen in het water! Echt, wat was dat geweldig om te zien... Om daar op die brug te zitten, zo op een doodgewone woensdagmiddag, tegen zonsondergang, met een salade en uiteraard het geweldige uitzicht... ik voelde me echt heel bevoorrecht

.

Dan ter afsluiting nog maar even iets over het weer, als echte Nederlander: dinsdag was het opnieuw gloeiend heet, wat in de schaduw nog wel te doen is, maar continu in de zon een tuin inspecteren wordt dan best zwaar op den duur. Het was ook echt broeierig warm, wat 's avonds resulteerde in mijn eerste echte Swazi bui: met hagelstenen ter grootte van golfballen! Als er wat uit de lucht valt, dan ook maar meteen goed... Veel hielp het helaas niet, want de dagen daarna was het nog steeds erg warm - gisteren opnieuw bijna 40 graden in de schaduw. Vandaag (zaterdag) is het gelukkig bewolkt en zelfs wat fris - dat is zo gek hier met het weer, als het bewolkt is dan is het rond de 18 graden, wat zeker met een windje wel fris is. Maar zodra de zon doorbreekt, nou, berg je maar. Echt ongelooflijk wat die hier in Afrika voor kracht heeft. Zeker op die warme dagen ben ik aan een stuk door aan het waterdrinken, en dan nog heb ik 's avonds soms hoofdpijn. Je moet er dus wat voor overhebben, maar toch hoor je mij niet klagen, want ik geniet er nog steeds van!

Oh ja, voordat ik het vergeet: mijn postadres! In Swaziland kennen ze het begrip postbode niet, dus iedereen die post wil ontvangen heeft een heuse ouderwetsche postbus op het postkantoor. Zo ook Vusumnotfo; als je me dus iets wilt sturen, dan kan dat naar:

Vusumnotfo
p/a Marloes van Luijk
P.O. Box 229
H108 Piggs Peak
Swaziland
Southern Africa
(zet dat laatste er voor de zekerheid maar bij, want Swaziland schijnt nogal eens verward te worden met Switzerland... en het is overigens geen South Africa maar echt Southern Africa, de regio dus)

Mijn Nederlandse nummer check ik eens in de zoveel dagen, maar in principe gebruik ik dat niet, alleen voor bijzondere gevallen. Maar mailen kan natuurlijk wel (verwacht alleen antwoord in Afrikaans tempo

), via [email protected]. Mijn hotmail check ik nauwelijks meer, dus gmail is het beste.

En ook al heb ik hier in Vusumnotfo geen internet, ik zet de reacties op mijn blog altijd op mijn usb-stick, zodat ik ze hier thuis nog vaak kan nalezen. Bij deze weer heel erg bedankt, superleuk om te lezen!!

Tenslotte ga ik zo proberen om een paar foto's online te zetten, bij dit verhaal en bij de vorige verhalen. Wie weet of het lukt... Tot gauw weer!

P.S. Na een mislukte internetpoging gisteren (half uur vrij steil omhoog lopen in de regen en dan krijg je 'sorry, vandaag niet - kom morgen maar terug' te horen...grrr) zit ik vandaag weer in het suuuuupertrage internetcafé in Piggs Peak - dus die foto's houden jullie tegoed!

De eerste week

Woensdagmiddag, 5 uur geweest, ik zit op de veranda van mijn huisje te typen. Gelukkig in de schaduw, want al begint de zon nu wat af te nemen, het was echt heet vandaag. Kathy keek vanmiddag op de thermometer op haar veranda, en die gaf, in de schaduw, 39 graden aan! Kun je nagaan... maar hoe heet het ook is en hoe mensen om me heen soms zuchten en wilden dat het wat koeler was, ik ben er eigenlijk heel blij mee. De Nederlandse regen, kou en vooral wind heb ik echt nog geen seconde gemist!

Sowieso heb ik het steeds meer naar mijn zin in Swaziland. Beetje bij beetje begint het thuisgevoel te komen. Afgelopen zondag kwam Jennifer, vrijwiligster bij het Amerikaanse PeaceCorps, hier om me een beetje wegwijs te maken. Als je vrijwilliger voor PeaceCorps bent, dan betekent dat dat je voor 27(!) maanden wordt uitgezonden. Daar is een half jaar niets bij... Anyway, met Jennifer ben ik zondag en maandag de hele dag opgetrokken, wat erg gezellig was. Zondag leerde ze mij hoe het werkt hier met het openbaar vervoer, wat we 2x samen gedaan hebben. Dus maandagochtend ging ik alleen! Klinkt gek, maar dat voelde best stoer, zo in je uppie in een combi door de Swazi heuvelsrijden. Combi? Ja, zo noemen ze de openbaar vervoer-busjes hier. Je kunt het vergelijken met de Turkse Dolmus, die stopt wanneer je met je hand wappert - als ze niet overvol zitten tenminste. Je wringt je naar binnen tussen alle andere passagiers en boodschappen door naar een plekje en betaalt wanneer je uitstapt. Eigenlijk heel simpel, maar het lastige is dat er verschillende combi´s zijn die niet allemaal naar de goede bestemming gaan, en dat kun je aan het busje zelf eigenlijk nauwelijks zien. Dus het is soms wat gokken - ik ben tot nu toe steeds goed thuisgekomen, maar dat gaat vast nog wel eens mis...

Maandag heb ik in Piggs Peak, de dichtsbijzijnde grotere plaats, dus wat kunnen internetten (vraag niet hoe - ik kon mijn blog niet eens in! Hopelijk nu wel, ben zo benieuwd naar jullie reacties!) en een simkaart kunnen halen. Mijn Swazinummer werkt dus, maar... ik kan niet smsen! Wel ontvangen gelukkig, tenminste, ik heb er een paar binnengehad. Dus als je me smst en ik niets terugstuur - nothing personal

. In Piggs Peak zijn ook wat grotere supermarkten, dus daar heb ik wat boodschappen kunnen doen. Bij het kleine supermarktje vlakbij mijn huis ben ik uitgestapt om nog een paar extra dingen te halen. Toen ik vervolgens terugliep langs de kant van de weg met mijn volle plastic tassen, voelde ik me al een echte Swazi!

Dat supermarktje vlakbij is overigens een half uur lopen, dus je moet wel de tijd hebben. 's Ochtends is dan de beste tijd, en aangezien ik toch om 6 uur opsta - tijd genoeg

. Ja, 6 uur, en om 9 uur 's avonds gaat mijn lichtje uit! Het is hier tegen die tijd ook echt dónker - de term donker Afrika komt niet alleen van de huidskleur, zeg maar. Veel Swazi's hebben overigens nog geen electriciteit, dus die leven ook echt bij de dag. En gezien de temperatuur van de afgelopen dagen is dat niet zo'n gek idee. Om 6 uur 's ochtends is het nog lekker koel en bovendien echt heel mooi wanneer de zon net op is. Dus ik ga mijn ritme maar wat omgooien!

Het is inmiddels donderdag (ik typ mijn blog in fasen), maar dinsdag, woensdag en vandaag heb ik voor mijn gevoel al wat meer over Swaziland en over het project geleerd. Vusumnotfo, de stichting waar ik voor werk, heeft niet alleen ´mijn´ gardening project onder haar hoede, maar doet ook vanalles rondom het opgroeien van jonge kinderen bijvoorbeeld. Ik ga nog wel een keer uitgebreid uitleggen wat dat precies allemaal inhoudt, maar voor nu is het wel interessant om te weten wat ´Vusumnotfo´ betekent: namelijk 'restarting the economy'. Ah, vandaar die wazige Afrikaanse naam... Een en ander is begonnen na de grote droogte van 1991-1992, waardoor heel veel mensen afhankelijk zijn geworden van voedselhulp. Daar is onder andere mijn project, Food Security in a Changing Environment, uit voortgekomen.

Wat ook nog leuk is om te vertellen: gisteren heb ik bij een sessie gezeten waarbij PeaceCorps-vrijwilligers met Kathy en een paar locals vragenlijsten doornamen. Het idee is namelijk om één grote database te bouwen, waar de mijne een onderdeel van wordt. Die database heeft als doel om de communities en het leven hier in kaart te brengen, een groot sociologisch onderzoek eigenlijk. Superinteressant, vooral om te horen hoe moeilijk het is om de juiste vragen te formuleren voor bewoners. Ze moeten de correcte informatie geven en zich niet 'offended' voelen. Daardoor kost het soms een half uur om uit te vinden wat je precies moet vragen en vooral wat niet, en hoe je vraag overkomt. Die input kan ik straks ook gebruiken voor mijn database, waarvoor ik waarschijnlijk ook mensen moet ondervragen. Lijkt me echt een uitdaging!

Dan nog even snel iets over vandaag (donderdag - ik kan zo nog een paar alinea's typen, maar ja, keuzes he..

): er waren hier twee dames die zich heel in het kort gezegd bezig houden met de ontwikkeling van jonge kinderen. Met hun en met Kathy ben ik bij een aantal 'preschools' langsgeweest, vergelijkbaar met onze peuterspeelzaal qua leeftijd. Als het me lukt komen daar nog wat foto's van, want ja, die schattige zwarte kindjes met hun grote bruine ogen, die vind je daar!. Sowieso was het erg interessant om de onderlinge verschillen te zien. Het gebouwtje van de preschool was soms niet meer dan een vervallen schuurtje met golfplaten dak en geen enkel speelmateriaal, maar anderen waren echt een lokaal met ramen, een knutselhoek en een speeltuin buiten. Eenmaal terug hier volgde een uitgebreide discussie, over hoe leraren de juiste handvatten te geven om kinderen te leren wat ze moeten leren, en vooral ook om ouders uit te leggen hoe je met je kind moet/kunt omgaan - echt, alles wat in Nederland zo vanzelfsprekend lijkt is dat hier verre van. Bijvoorbeeld je kinderen vragen hoe het was op school, ze leren hoe te spelen in plaats van ze maar ergens in een hoekje te zetten want anders krijgen ze een tik, dat soort dingen. Het wordt me steeds meer duidelijk hoe complex het hele verhaal van ontwikkelingswerk is, wat daardoor juist nog meer vragen oproept. Wordt vervolgd, dat zeker, maar ik vind het nu al echt superinteressant om hier te zijn en te proberen mijn vinger achter 'Swaziland' te krijgen!

Ik laat het hier nu maar even bij, niet bij gebrek aan gespreksstof maar anders wordt het wel een hele lange lap tekst. Ik ga nu proberen om dit verhaal met zo'n usb-stick waar je je simkaart in kunt doen te uploaden vanaf de veranda, dus wie weet... anders zet ik het morgen of zaterdag in Mbabane (=de hoofdstad) online, waar ik een nachtje naartoe ga, onder andere met Jennifer en nog wat andere PC-vrijwilligers. Wordt vast leuk!

Bij deze alvast heel erg bedankt voor de reacties op mijn weblog - van Paul begreep ik dat ze er waren, hopelijk kan ik ze na het online zetten van dit stuk ook echt lezen! En bedankt voor de smsjes, erg leuk! Ik denk aan jullie, hou me op de hoogte over hoe het met jullie gaat! Dikke knuffel en tot snel!!

P.S. Het is inmiddels zaterdagochtend en ik zit in een internetcafé in Mbabane, en EINDELIJK kan ik mijn weblog in en al jullie reacties lezen! Echt superleuk, voel me helemaal happy! Dank jullie wel allemaal!!

Ik ben er!!

Eindelijk, na al die maanden van voorbereiding, vertellen en regelen ben ik waar ik wilde zijn: in Swaziland! Na een lange maar prima reis (met héérlijke abrikozen mam!) landde ik vrijdagochtend om iets over 11 op 'Matsapha International Airport of Swaziland'. Jawel... veel meer dan een voetbalveldje asfalt en een decoratief gebouwtje (denk aan Kilimanjaro Airport) stelde het vliegveld niet voor. Dat heeft als voordeel dat je dus ook zo door de douane bent (mét stempels!) en je bagage hebt. James, een van de projectmedewerkers hier, stond me op te wachten, en voor ik het wist zaten we al in zijn bakkie richting grote stad Manzini. Want er moesten eerst boodschappen worden gedaan, zei hij, omdat ik tenslotte zelf ging koken. Hmm, ja... dat was ook zo. Toen we echter bij de SuperSpar (jawel) aankwamen, was ik van vermoeidheid en het mijn ogen uitkijken naar alle drukte en mensen op straat zo wazig, dat het bedenken wat ik wilde eten van heeeel ver moest komen. Uiteindelijk lukte het me om een mandje vol voedsel te sprokkelen, waarna we doorreden richting Vusumnotfo: de plek waar ik het komende halfjaar ga wonen.

Eenmaal hier aangekomen na 2 uur rijden was ik echt moe, en het regende - daar zijn ze hier blij mee, maar voor mij had het weinig toegevoegde waarde. Kathy verwelkomde me hartelijk, maar verontschuldigde zich meteen dat ze zich niet goed voelde en een avondje rust nodig had. James vertrok direct richting zijn familie voor het weekend; mijn huisgenoot, een vrijwilligster uit Finland, was een paar dagen weg; dus toen Kathy zich na een korte introductie, beetje sight seeing en wat hulp bij het maken van warm douchewater terugtrok was ik ineens alleen. En dat was toch wel even wennen... Gedachten als 'waarom ben ik niet gewoon met Paul een paar maanden gaan backpacken in Azië' en 'die 4 dagen samenwonen waren eigenlijk wel heel gezellig' gingen door mijn hoofd. Ook het uitvinden hoe het zit met douchen, koken, dat soort dingen, dat had even tijd nodig. Ja, logisch natuurlijk, wat dacht ik dan... toen ik dat zelf ook eindelijk doorhad na een paar uur voelde ik me meteen een stuk beter:-).

Maar Loes, hoe woon je daar dan precies? Nou kijk: ik slaap dus met een Finse dame samen in een 'Wendy House', een soort houten blokhut eigenlijk. Eerst was het plan dat we in het Lutheranian Training Centre vlakbij zouden zitten, maar Kathy vond dat uiteindelijk toch geen goed idee, aangezien we dan weinig privacy zouden hebben dacht ze. Plus dat de keuken dan best ver lopen zou zijn, en die bevindt zich nu in het Wendy House naast ons (er zijn 3 van die huisjes in totaal, in de derde logeert James doordeweeks). En ik geef haar groot gelijk, want als je maar op 1 plek stromend water hebt en dat vervolgens eerst moet koken voordat je er iets mee kunt, dan zou dat inderdaad heel onhandig zijn. Ik loop dus met een emmer naar de kraan, die ik vul voor een halve dag, en dat water kook en gebruik ik dan. Beetje kamperen dus, en eigenlijk best prima. Gelukkig is er electriciteit, en daarom ook een waterkoker, dus dat gaat vrij snel. En aangezien het keukentje ook een koelkast, elektrisch gasfornuis en zelfs een magnetron heeft, is het eigenlijk best goed geregeld. Op dat water na dan... ik vond dat eigenlijk wel vreemd: waarom zet je ergens een mega Amerikaans model koelkast neer en nota bene een magnetron, maar moet je voor elke druppel water een eind sjouwen? Kathy legde me uit dat er betreft de grond hier op politiek niveau nogal wat gaande is, en ze daarom nu geen investeringen doet als het doortrekken van de waterpijp. Dat verklaart veel...

Nog een leuk detail: het stikt hier niet alleen van de mieren, maar ook en vooral van de vogels! Naast mijn huisje staat een groepje bomen met hangende nesten erin, en een geelachtig soort vogeltjes vliegt echt af en aan. Heel erg leuk om te zien! Daarnaast hoor ik af en toe de meest vreemde vogelgeluiden - bijna alsof het nep is, zo apart. Van Kathy heb ik de 'Birds of Southern Africa' al geleend, dus pap, als je langskomt dan kan ik jou precies uitleggen welk beest welk piepje geeft! ;-)
Alweer een lang verhaal zie ik, en ik kan zo nog een half uur doortypen op zaterdagavond vanuit mijn hutje (mét stroom gelukkig!), maar aangezien het nu al 10 uur is geweest en ik mijn ritme zogezegd wat moet gaan vervroegen, denk ik dat ik lekker mijn (overigens prima) bed in duik. Hopelijk kan ik dit verhaal een dezer dagen op internet zetten, want dat wordt wel lastig vrees ik... Ik heb al wat foto's gemaakt, wie weet lukt het om die er dan ook bij te zetten. Tot snel!

P.S. Op maandagochtend vanuit Piggs Peak: Internet vinden duurde even, maar het is gelukt! Weliswaar 35 km. verderop (= 3 kwartier hobbelen met een minibusje) en met vooroorlogse snelheden, dus of foto's uploaden gaat lukken betwijfel ik. Maar toch... ik kan mailen!:-D

P.S. 2: Ik heb zojuist ook een Swazi-simkaart aangeschaft, dus ben weer bereikbaar! Ga 'm straks activeren, dus nog even geduld... mijn nummer is in elk geval 268 657 2667 (het landnummer is 268, of daar nog ergens een 0 tussen moet weet ik niet... just try!)

(Vanwege de '5kb intervalverbinding' gepost door Paul)

Voorbereidingen

Nog 9 dagen... en dan gaat het echt gebeuren! Inmiddels ben ik klaar met werken, met bijbehorend hartverwarmend afscheid van mijn collega's, echt super! Ik had de dag erna echt een soort katerig heimweegevoel - waarom moest ik nou zo nodig ook alweer weg..? Maar gelukkig heb ik een heel mooi weblog van ze gekregen waar ik vaak op kan kijken - check http://marloesinswaziland.blogspot.com maar eens.

Nu ben ik druk bezig om mijn spullen in te pakken en mijn huis leeg te maken. Alles wordt opgeslagen bij Paul, een soort van voorproefje voor mijn komst volgend jaar mei... Opruimen en inpakken voelt goed, tegelijkertijd met mijn huis maak ik ook mijn hoofd leeg. Vooral het moment dat ik mijn hele studie in één keer in de papierbak kieperde was erg bevrijdend. En dan alle herinneringen en foto's die je tegenkomt... zitten soms best wel hilarische dingen tussen, zoals de überromantische tochtstrips die ik ooit een keer van een vriendje opgestuurd had gekregen, omdat hij vond dat mijn huis zo koud voor me was... Afijn, weggooien dus!

Straks ga ik ook vast beginnen om mijn tas in te pakken. Best nog even nadenken over wat er allemaal meemoet, vooral omdat het maar 20 kilo mag zijn. Ik moet dus een beetje creatief gaan inpakken... hmm, misschien toch die plastuit thuislaten? De kilo's tampons en wintervoorraad toiletpapier hoef ik gelukkig niet meer mee te nemen, dat scheelt. Laatst heb ik namelijk uitgebreid geskypt met iemand van de stichting die net op bezoek was geweest bij mijn project, en ze vertelde me dat je dat daar in elk geval wél kunt kopen. Ook blijk ik toch over een warme douche te beschikken in plaats van een plensje koud water elke dag. Wat een luxe!

1 oktober nadert...

Baan een paar weken terug al opgezegd, en mijn huis drie dagen geleden... Nog ruim een maand te gaan en dan stap ik op het vliegtuig richting Swaziland. Ook al ben ik veel met mijn avontuur beziggeweest de afgelopen tijd - voornamelijk om van alles te regelen - toch klinkt het nog steeds wat onwerkelijk als ik opschrijf dat ik op 1 oktober naar Swaziland vlieg. Ik kan me gewoon moeilijk voorstellen dat ik straks een half jaar in Afrika werk en woon... Zo ongeveer álles daar is anders, van het eten en het sanitair (indien aanwezig) tot aan hoe mensen in het leven staan en de manier waarop ze elkaar begroeten (slap handje geven - dat moet ik mezelf echt gaan aanleren!). Een hele andere wereld, waar ik me mentaal op probeer voor te bereiden, en tegelijkertijd vraag ik me af in hoeverre dat kan. Misschien moet ik het maar gewoon over me heen laten komen als ik daar ben. Nu regelen wat nodig is, en dan gewoon gaan. Want het wordt hoe dan ook een bijzondere ervaring. Juist daarom heb ik er heel veel zin in!